"        "

خیابان مثل همیشه شلوغ نیست و پرسروصدا

ظرفیت خالی پارکینگ صفر

                                  تابلو قرمز

 به جای ورودی کمی هم بیشتر می دهیم

                                                      می رویم داخل

چرخی ها بلندتر از همیشه"بار می بریم.بار"

سالن شلوغ

سوت ورودی ها با باز نکردن کمربند هم متوقف مان می کند

بوفه ها پر از گرانی پشت نگاههای رنگ پریده

همه چیزبه کندی مارا می رساندبه انتظار

برای اولین پروازبایک دقیقه تاءخیر

گیت بسته می شود

کارت پرواز برمی گردد

                           از اولین پروازبدون تاءخیر مهرآباد

درست ساعت ده وچهل وپنج دقیقه

روزی که اولین ذرت مکزیکی برایم طعم شیرینی حلوایی می داد

وچقدرلذت می بردم

تاوقتی بچه ها نیمه تمام توی آشغالی رهایشان می کردند

مردم بهت زده

ومن که فکر می کردم به ادامه ی بچگی هام

وهواپیمای کاغذی ایی که مادرم زیر فرش گذاشت

چقدر خوشحال بودم که دوباره پروازمی کنیم.